...(13)

Gözlerimin kadim dostu ‘uyku’ gitmişti.
Boş bulduğu yere kendini atmıştı yorgun gözyaşlarım.
Ellerim olduğundan küçük kalmıştı tutunamadığı için hayata.
Bir diğeri, diğerine küskündü.
Bedenim hissetmekten aciz, bakışlarım kaybolmuştu uzaklarda.
Mucizelere inanmak mı, inanmamak mı?
Yaramaz ruhum bunun oyununu bile oynamıyordu.
Oysa ne çok severdim, saklambacı kırmızı ruganımla.
Ruhum sobelenmişti daha saklanmadan,
Çanak çömlek patlamıştı,
Bedenimin solmuş rengini beyaz sandılar…
Zaten saklandığım yerden çıkıp da koşacak,
Koşup da ebeyi mağlup edecek ne nefesim ne de hevesim
Kalmamıştı, hayatta saklanacak köşe başı yerim.
Yağmurları bile görmezden gelir halde,
Nankörce ağlıyordum, yağmurlar utansın gözyaşlarımdan diye.
Başım ile ayakucumu kucaklayan, küçük bir dünya üzerindeyim.
En güzel manzarası yastık,
En büyük armağanı uyurken üşümemek için, bir örtü.
Ama gözlerimde, bu dünyaya dair bir yaşam yok, gelmiyor uyku.
Vazgeçmişim her şeyden kolay yolu seçerek,
Zor olan ile uğraşmaya ne halim ne de hevesim
Kalmamıştı, hayata dair zorlukları sıralayan nutku çekmeye.
Sol yanımdaki çarpıntının kendini dışarı atmak için baktığı camdan,
Hızlı geçip giden arabalar,
Annesinden şeker isteyen küçük kızlar,
Yaprağına âşık ağaçlar, yıldızınla dans eden geceler göründü.
Ama hiç biri, benim hayallerime zaman veremedi.
Küçük bir bedendim, büyümeye meyletmek yok şimdi.
Vazgeçmiştim çok sevdiğim kalemime şiir söylemekten,
Kendim kapalı bir anlatım içine çoktan girmiştim.
Yazdıklarımı okuyan bir yoldaşım vardı, yazanlardandı o da,
Yeni yeni dünyam içine katıldı, ah keşke üzmesem yüreğini ağlatıp da,
Gittiğimde ardımdan bakanlardan olmasa,
Ama gülümsedik bir kez yüzüne, yazınca “nasıl olmuş, beğendin mi?” diye sorduk işte,
Güzel olmadığını bildiğim halde, kelamlarımı sordum ona
Gülümseyerek güzel dedi her defasında.
Çok defa denedim sessiz sakinliğini anlatmayı,
Ama üzgünüm, artık yazamıyorum, çok vaktim kalmadı
Sayfalara bakamıyorum.
Böyle düşündüğüm bir gecenin üzerime bastığı vakitlerde,
Hayatımı değiştiren sesi ile dedi ki;
“Yazman gerekir, hem sen uzun cümle kuruyorsun
Uzun cümleler fazla vakit alır, anlayamaz okuyucular
İyi duydum sesini iyisin, sana bir şey diyeceğim
Kısa cümleler kur yahu, iyileşeceksin.”



Artık kısa cümleler kuruyorum sevdiklerim sevmediklerim yanımda kabullendim her şeyi olduğu gibi yola çıktım yarınlara son günlerde çok düşünür oldum zor zamanları çabuk atlatır oldum bakıyorum aynaya her gece içim rahat biraz yorgunum sadece hayatıma giren herkese, yaşanmış her şeye teşekkürler büyüyorum sizinle...

yalnız değilim insanlar içinde, iyi ki varsın , varsınız !