...(1)

ve sevmişken bir çok şeyi kalbimle
seni buldum gönlümde
elimde ne varsa bıraktım
mesala düştü tepsi içindeki çaylar yere,parçalandı umutsuzluklarım
tıngırdadılar merdivenler üzerinde
misket oynamayı unutmuş gözler
onları izlediler toprakla sarılasıya kadar
ve sevmiştim bir çok şeyi kalbimle
ya da öyle sanmıştım ben yine.

görmüşken yıldızları gökyüzünde
seni buldum gecelerimde
ağladığım ne kadar gözyaşı varsa hepsini gülümsemelere bıraktım
parçalandı umutsuzluklarım kayboldular karanlık içinde
kuytularda korkan gözler
onları cesaretle kovaladılar
ve sevmiştim bir çok şeyi kalbimle
ya da öyle sananlardandım yine.

duymuşken şarkıları sessizlikte
seni buldum namelerde
haykırdığım ne kadar beste varsa
söyledim yeniden dün gece
parçalandı umutsuzluklarım
döküldüler kelimelerim üzerine
kalemimdeki son kalan mürekkebimle yazdım
bitirdim sayfalarımı seninle
ve sevmiştim bir çok şeyi kalbimleya da işte öyle...

ağlamıştım yalnız kaldığım o günde
en sevdiğim şarkıları bağırıp da söylerken
ellerimin titrediği bir vakitte kalem tutup
beyaz sayfayı siyah yaparken
parçaladım umutsuzluklarımı
seni bulunca gönlümde
yaşadığım ne kadar gün varsa bıraktım geride
yeniden doğup, sevdim seni kalbimle.
ya da öyle sanmış bir halde değil
gerçekten öyle.